LSP: Buckler of T-Mobile

Recent kopte de NRC: “Arts en apotheker verdienen aan patiënt die dossier deelt”. Het bericht in de NRC bleek een voorbode van veel berichten die de onrust over het ‘landelijke EPD’ (LSP) voeden. De communicatie op TV en in de pers draagt er niet aan bij om die onrust weg te nemen. Wat is het LSP dan wel en hoe kunnen we draagvlak en uitrol verbeteren en versnellen?

LSP is geen EPD
Het Landelijk Schakel Punt (LSP) dreigt inmiddels ‘de Buckler’ onder de EPD’s te worden. Het ís géén EPD, maar een landelijke infrastructuur voor de uitwisseling van patiëntgegevens. Het maakt gegevensuitwisseling mogelijk, maar slaat die niet centraal op, zoals veel mensen nog steeds denken. De gegevens zijn decentraal bij de aangesloten zorgverleners opgeslagen. Maar ja, er is wel heel veel over gecommuniceerd alsof het wel een centraal EPD is. Geen wonder dat politici, journalisten, zorgverleners en andere burgers dat dus denken.

Inmiddels is de communicatie over ‘zorginfrastructuur’ op gang. Ik vraag me af of het daar beter van wordt. Discussies, over onder andere veiligheid en privacy en ongewenste inzage door Amerikanen, duiden – al lang – niet meer de ratio maar het gevoel dat het niet meer goed komt – de (sociale) business case niet, functioneel niet, technisch niet, voor de patiënt niet en voor de zorgverlener niet. Daarmee dreigt een parallel met de ‘stemmachines’ – die nagenoeg door alle gemeenten tot 2007 werden gebruikt maar buiten werking zijn gesteld omdat het stemgeheim onvoldoende gewaarborgd kon worden.

Behoeften van patiënten voorop
Op basis van de nieuwsberichten wordt veel getweet. Marc Berg meldt dat we internationaal achterlopen. Anil Jadoenathmisier (Nictiz) bericht dat “je gegevens niet beschikbaar zijn als je tegen het EPD bent en niks doet”. En, er wordt weer gewezen op “jaarlijks 19.000 ziekenhuisopnamen en 2.000 doden te veel”. Dat is – met dank aan Arjen Kamphuis- “elk jaar meer dan bij de watersnoodramp in 1953”.

Als dit waar is dan zouden overheden, inspectie, en zorgverzekeraars nog nadrukkelijker verantwoordelijkheid moeten nemen voor inrichting, gebruik en kosten van de zorginfrastructuur. We zouden ons moeten schamen omdat we na al die tijd en investeringen nog te weinig via dé zorginfrastructuur communiceren. Als dat allemaal waar zou zijn dan zouden artsen en andere zorgverleners toch maar wat graag over de gedeelde gegevens willen beschikken in geval van nood of geplande zorg elders. Dan zouden patiënten graag of zelfs verplicht toestemming geven – net als zij een gordel of helm moet dragen in het verkeer. Dan zijn privacy en veiligheid geen showstoppers maar randvoorwaarden waarvoor doorlopend optimale oplossingen worden ingezet. Dan zouden ontwikkeling van systemen en beheer van gegevens door verschillende (Nederlandse) bedrijven worden uitgevoerd.

Draagvlak verdienen
Ook T-Mobile werd ‘gebucklerd’ en overleefde door snel te verbeteren. Kortom, een advies inzake de zorginfrastructuur kan zijn:

  • Er wordt al heel veel elektronisch gecommuniceerd in de zorg via allerlei private initiatieven – o.a. email, recepten, verwijzingen, onderzoeksaanvragen, brieven, beelden, uitslagen, productie/facturen en transfers. Deze voorzieningen zijn veelal ingericht op basis van concrete samenwerkingsbehoeften van verschillende zorgverleners en zorgorganisaties. Het is opportuun om de handen ineen te slaan – bijvoorbeeld in publiek private samenwerkingen of naar analogie van het ‘meaningfull use’ programma van Obama – om bestaande voorzieningen snel te verbeteren en op te schalen zodat in heel Nederland veilige en betaalbare voorzieningen beschikbaar komen.
  • Oriënteer je op concrete behoeften van patiënten, bereik consensus over de ‘sense of urgency’, breng focus aan en realiseer deze beloften in korte tijd. Kies voor bottom-up of regionale insteek en bouw voorzieningen uit op basis van bewezen resultaten: ‘think big, start small and move fast’. In dat kader vind ik de initiële implementatie van de DBC-systematiek in alle ICT-systemen een goed voorbeeld.

Vertegenwoordigers van patiënten en zorgverleners moeten het voortouw nemen. Draagvlak bij patiënten en zorgverleners moet je niet kopen maar verdienen; dan volgt wellicht applaus in de NRC. Niet meer polderen maar indijken – anders belandt ook het LSP naast de stemmachines.

(Deze blog is eerder gepubliceerd op DigitaleZorgGids)

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s